Grano e Mare

İki sıra uzun deniz yulafı perde gibi aralanır, kumulların arasından ışıl ışıl bir turkuaz köpük penceresine açılan dar bir geçit bırakır. Lavanta grisi gölgelerle beneklenmiş soluk kumlu bir patika alt kenardan yükselir ve gözü karşı konulmaz biçimde suya çeker. Yukarıda, asık yüzlü gri mavi bir gök tuvalin neredeyse yarısını kaplar ve tek bir beyaz martı yüksekte asılı durur: ölçek, durgunluk, tuzlu rüzgâr.

Otlar, resmin elle tutulur varlığıdır: sıcak altın, aşı, pas gülü ve krem; başakları, tuvalden kabararak gerçek ışığı yakalayan koyu kıvamlı boyanın kalın dokunuşlarıyla örülmüştür. Buna karşılık deniz ve gök ince ve pürüzsüz sürülmüştür; öyle ki ön plan, çerçevelediği uzaklığa karşı kelimenin tam anlamıyla kabartma gibi yükselir. Kuru fırçayla atılmış koyu vuruşlar, rüzgârda eğilmiş saplar gibi kumulları çizik çizik geçer.

Camgöbeğine karşı buğday altını, arduvaza karşı pişmiş toprak: ıssız bir kıyıda yaz sonu; esintili, hüzünlü ve davetkâr, hepsi bir arada. İzleyici sahilin eşiğinde durur, suya tek adım kala.

Başlık, sanatçının kendi dilini korur: grano e mare, buğday ve deniz.