Kış Sessizliği

Kışın en derininde bir açıklık; alçak güneşin gökyüzünü sıcaklıkla doyurduğu, aşağıda toprağın ise donmuş kaldığı o kaçıcı saatte yakalanmış. Merkezin hemen sağında uzun bir ladin yükselir; dalları ağır karın altında eğilmiş, sessizliğin başında nöbet tutan bir gözcü. Soldan, kırağı tutmuş bir huş ağacı kadraja kavis çizer; dalları, aralarındaki açık göğe doğru buz mavisi beyaz teller hâlinde dökülür.

Palet soğuğu sıcağa karşı oynatır. Buzul beyazları, pudra mavileri ve menekşe fısıltıları zemini tutarken, yukarıda gökyüzü şeftali, kayısı, altın ve dumanlı gül rengi döker. O sıcak ışık yer yer kar yığınlarını sıyırır, onları belli belirsiz kehribara boyar; öyle ki gök ile toprak, tuvalin tamamı boyunca söyleşir gibidir.

Tek sıra ayak izi, el değmemiş karın içinden kıvrılır ve ufuktaki bir turkuaz parıltısına doğru gözden yiter. İnsan varlığının tek izidir bu, üstelik çoktan uzaklaşmaktadır. Karın kendisi, resmin yüzeyinde gerçek ışığı yakalayan kalın, heykelsi dokunuşlarla örülmüştür; yaklaşın, tuval bir kış kabartma haritasına dönüşür.

Ruh hâli askıda kalmış bir durgunluktur: soğuk hava, sönen ışık ve taze kar yağışını izleyen boğuk sessizlik; o uzaklaşan adımların usul hüznüyle renklenmiş.